Aktualności

Niech ten wyjątkowy czas Świąt Bożego Narodzenia będzie dla Was

okazją do wielu spotkań rodzinnych, ciekawych rozmów

i niech spokój, szczęście i miłość zagości w Waszych domach.

Spełnienia marzeń w Nowym 2017 Roku!

Ein bunter Weihnachtsbaum nachts draußen bei Schneefall

Światowy Dzień AIDS

Dnia 2 grudnia 2016r. w naszym Gimnazjum im bł Jana Pawła II w Miedznie   przeprowadzono  ogólnoszkolny apel poświęcony ,   obchodzonemu  na świecie

1 grudnia,  „Światowemu Dniu Aids” .

W związku z tym  uczniowie z klas drugich pod opieką nauczyciela WDŻ przygotowali

i  zaprezentowali krótką scenkę dramatyczną pt „ Nosicielka”.

Grupa uczniów klasy drugiej wykonała ścienną gazetkę na temat wirusa HIV oraz Aids.

Wychowawcy klas  przeprowadzili profilaktyczną lekcję wychowawczą na powyższy temat.

Uczniowie oraz nauczyciele z ogromnym zainteresowaniem oglądali mini spektakl oraz chętnie sięgali po materiały edukacyjne, które otrzymaliśmy od Państwa.

                                   Z poważaniem koordynatorzy akcji Trzymaj formę

 

Siódmy listopada 2016 roku z całą pewnością na trwałe zapisze się na kartach historii Gimnazjum w Miedznie,  pozostając przez długi czas w pamięci zarówno uczniów, jak i nauczycieli oraz pracowników oświaty. Tego właśnie dnia gościliśmy w naszej szkole biskupa diecezji drohiczyńskiej, Tadeusza Pikusa. 

Przygotowania do wizyty tak znamienitej osobistości trwały przez długi czas: wszyscy zaangażowali się w różne akcje – część osób wzięła udział w części artystycznej, inni śpiewali pieśni powitalne. Wszystko to po to, aby w tym szczególnym dniu każdy szczegół wyszedł jak najlepiej. 

I w końcu nadszedł: od samego rana dało się wyczuć tę wyjątkową atmosferę towarzyszącą ludziom podczas szczególnych wydarzeń. Biskup zawitał do nas w godzinach przedpołudniowych: został powitany śpiewem uczniów, a następnie – słowami Pani Dyrektor oraz dwoma przedstawicielami uczniów, którzy wręczyli naszemu znamienitemu gościowi kwiaty oraz tomik poezji – którego autorami byli absolwenci oraz są obecni uczniowie naszej szkoły. Następnie odegrana została część artystyczna: pokazano w niej istotę szczęścia w naszym życiu, a także zaprezentowano talenty wokalne uczniów. Później, biskup wygłosił krótkie, acz bogate w niezwykle ważne treści przemówienie i pobłogosławił nas. Pożegnany został podobnie jak przywitany – po odśpiewanym hymnie szkoły, uczniowie zaprezentowali kolejną pieśń. Na sam koniec, Ekscelencja został zaproszony na poczęstunek razem z nauczycielami.

Jak było już wspomniane na początku – dzień ten z całą zapadnie na długo w pamięć każdemu z uczestników owego wydarzenia. Z kolejną pamiątką w plecaku doświadczeń z Gimnazjum im. bł. Jana Pawła II w Miedznie, śmiało możemy ruszać w dalszą drogę, z całą pewnością o wiele lepiej będzie nam się szło przez drogę zwaną Życiem – doświadczenia takie jak to z całą pewnością są bardzo potrzebne i wyjątkowe, dlatego też należy je celebrować i pielęgnować, aby nie odpłynęły głęboko w niepamięć.

Marta Jednorałek kl.II
DZIEŃ EDUKACJI NARODOWEJ I DZIEŃ PAPIESKI
Dzień Edukacji Narodowej, który przypada na 14 października, jest świętem wyjątkowym, szczególnie dla nauczycieli i pracowników oświaty: cóż, w końcu to czas, kiedy to im poświęcamy większość uwagi, dziękując za cały trud włożony w pracę, którą sumiennie wykonują niemal każdego dnia.

Rzecz jasna, uczniowie naszego gimnazjum również nie przeszli obojętnie obok tego wydarzenia: dzień wcześniej, w czwartek, zorganizowana została Akademia, na której złożyliśmy wyrazy szacunku i wdzięczności wszystkim tym, bez których nauka czy samo przebywanie w szkole nie byłoby tak przyjemne, pożyteczne… i w ogóle możliwe! Jedna z uczennic wcieliła się w rolę wróżki, zdradzając nam kilka cech charakteru nauczycieli z różnych profesji, np. matematyków i historyków. Oprócz tego, cała akcja została wzbogacona o utwory muzyczne i poetyckie, zaś na koniec każdy, do kogo kierowane były te słowa, otrzymał upominek.

Warto też wspomnieć o pochodzeniu tego święta: ma ono na celu upamiętnienie daty powstania Komisji Edukacji Narodowej przez ostatniego króla Polski, Stanisława Augusta Poniatowskiego, właśnie 14 września, tyle że roku 1773, podczas Sejmu Rozbiorowego, na którym zatwierdzono także I rozbiór Polski. Jak można więc wywnioskować, w 2016 roku minęły 243 lata. Samo święto zostało natomiast ustanowione 27 kwietnia 1972 roku. W Dzień Nauczyciela (nazwa potoczna) nie trzeba iść do szkoły – uczniowie, nauczyciele i pracownicy oświaty mają wtedy wolne od zajęć lekcyjnych.

Warto także wspomnieć o Dniu Papieskim, obchodzonym 16 października: wtedy też członkowie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży (KSM) naszej parafii zorganizowali Akademię w celu uczczenia pamięci patrona naszej szkoły. Po Mszy Świętej o godzinie dziewiątej, wszyscy zainteresowani zgromadzili się w karczmie, gdzie odbyła się część artystyczna – członkowie KSM-u przedstawiali fakty o papieżu, nie zabrakło także oprawy muzycznej przy akompaniamencie gitary – rzecz jasna, wśród utworów pojawiła się także ukochana przez Jana Pawła II „Barka”. Później, pojawiła się także prezentacja na temat świętego, zaś na koniec – goście zostali poczęstowani kremówkami. A czemu nimi, sądzę, iż każdy wie – jeśli zaś nie, należy wspomnieć, iż były to jedne z ulubionych ciastek Karola Wojtyły. Jak to przytoczył kiedyś: „A po maturze chodziliśmy na kremówki”.

Takie to właśnie rzeczy działy się ostatnimi czasy w naszym gimnazjum – niektórym zapewne utkwią w pamięci lepiej, innym trochę gorzej, jednakże jedna sprawa nie pozostawia w nas żadnych wątpliwości – każdy wyniósł coś przynajmniej z jednej uroczystości. Mamy więc nadzieję, iż obierze z tego jak najlepszą cząstkę, którą będzie kształtował w swoim dalszym życiu.

Marta Jednorałek kl. III

Dzień Głośnego Czytania

Książki to jeden z najważniejszych dorobków ludzkości: skrywają w sobie wiele tajemnic, zaś ich zgłębianie pozwala na odkrywanie wielu ciekawych aspektów świata. Powszechnie szanuje się osoby wykształcone, posiadających znaczną wiedzę na temat różnorodnych dziedzin – gdzie zaś poznamy je lepiej, niż razem z książkami? W obecnych czasach, Internet pozwala nam na szybkie i łatwe wyszukiwanie informacji, z reguły są one jednak wybiórcze i zawierają znikomy procent wiedzy w porównaniu z mądrościami zawartymi w książkach. Dlatego umiejętność czytania, kiedyś tak ceniona i rzadka, jest ważna również w obecnych czasach – być może, dzisiaj jest ona bardziej rozpowszechniona, jednak to tylko powinno nas motywować do wertowania coraz to nowych lektur.

Właśnie w trosce o rozwój Polaków, przede wszystkim młodzieży, rozpoczęła swoją działalność Narodowe Czytanie: głośno przedstawiano fragmenty dzieł takich jak „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza czy „Lalka”, autorstwa Bolesława Prusa.

Nasza szkoła, wzorem lat ubiegłych, również zaangażowała się w tę akcję, tym razem przeprowadzoną w parku w Miedznie dnia 30 września. Wybrano powieść H. Sienkiewicza pt. „Krzyżacy” – uczniowie oraz nauczyciele głośno prezentowali wybrane fragmenty – dokładniej rzecz ujmując, przeczytano książkę od rozdziału I do IV.

Aby nagłośnić cały pomysł, wcześniej zostały podjęte odpowiednie przygotowania. Każda klasa wykonała  plakaty, aby zachęcić ludność wsi do wysłuchania lektury i do czytania.

Według późniejszych opinii mieszkańców, całą akcja została udana i dobrze przyjęta, zaś wielu ludzi słuchało fragmentów powieści z otwartych okien swoich domów.

Z całą pewnością, Narodowe Czytanie to rzecz potrzebna i zostanie jeszcze powtórzona nie raz i nie dwa. Obecnie, w czasach pogoni za nowoczesnością i nowinkami technologicznymi, kiedy coraz więcej książek zaczyna pokrywać kurz, ludziom trzeba przypominać o wartości czytania – jak to mówiło jedno z haseł reklamujących całą akcję: „Kto czyta książki, ten żyje podwójnie”, dlatego musimy dbać, aby cenny dar, przekazywany nam od pokoleń, nie odszedł w zapomnienie.

 Marta Jednorałek kl.III


 

 Wyjazd do Serpelic

14 września 2016 roku z całą pewnością na długo pozostanie w pamięci wielu z uczniów naszego gimnazjum – nie chodzi tu bynajmniej o dwa tygodnie, które minęły od rozpoczęcia roku szkolnego, lecz o pewne wydarzenie, ważne zarówno pod względem religijnym, jak i kształtowania młodzieży w duchu chrześcijańskich wartości. Przede wszystkim jednak, chodziło o uczczenie Święta Podniesienia Krzyża Pańskiego, a także podziękowanie za uczestnictwo młodzieży w ŚDM. Tego dnia obył się bowiem Diecezjalny Zjazd Młodzieży w Serpelicach, zwołany przez księdza biskupa Tadeusza Pikusa. Jak co roku, część uczniów z naszej szkoły z różańcem w ręku i modlitwą na ustach udała się tam. Na ten szczególny czas wielu z nas czekało z niecierpliwością, niektórzy byli już tam przynajmniej raz, dlatego wypatrywało kolejnej daty wyjazdu, zaś pozostali, pierwszy raz biorący udział w tym zjeździe, z ciekawością oczekiwali, co też przyniosą im tamte godziny. Z całą pewnością można rzec, iż nikt nie zawiódł swoich oczekiwań, gdyż dzień był nie tylko znakomicie rozplanowany, aby nikomu się nie nudziło, ale i przekazało wiele cennych wartości.

Na samym początku, wszyscy zebraliśmy się w Drohiczynie, tam zaś odbyła się konferencję na temat miłosierdzia, zostało też przygotowanych kilka urywków z filmów. Dzięki temu, mogliśmy się duchowo przygotować na Mszę Świętą.

Następnie trafiliśmy do punktu docelowego: Serpelic. Każda z grup piechotą dotarła na szczyt Kalwarii Podlaskiej, po drodze odmawiając koronkę do Miłosierdzia Bożego. Każdy otrzymał także na pamiątkę opaskę-różaniec. Cała akcja przebiegać miała pod hasłem „Bądź świadkiem miłosierdzia” i można być absolutnie pewnym, iż do każdego uczestnika dotarło, jak ważnym jest tenże temat. Odbył się również występ Arkadiusza „Arkadio” Zbozienia, ambasadora Światowych Dni Młodzieży, jak również rapera i mówcy. Żywe, pełne pasji słowa, wydobyte prosto z serca i przekazane z prostotą, z całą pewnością nie odejdą w zapomnienie.

Później natomiast, uczestniczyliśmy we Mszy Św. Pod przewodnictwem księdza biskupa. Po błogosławieństwie, mieliśmy także okazję przejść przez Bramę Miłosierdzia.

W kilku słowach podsumowania: Serpelice to miejsce, które z całą pewnością już na zawsze będzie kojarzyć się uczniom naszej szkoły z niepowtarzalną, miłą atmosferą, w której bez przeszkód można kształtować i umacniać swoją wiarę w Jezusa Chrystusa. Nie był to zwykły dzień, w którym należało tylko wstać, zjeść, zrobić swoje i ponownie się położyć, lecz o próbę zrozumienia jednej z największych zagadek i dobrodziejstwa, którym obdarzył nas Bóg: miłosierdzia.

Marta Jednorałek kl. III


 

Inauguracja roku szkolnego 2016/17

Pierwszy września – ileż to wrażeń i skojarzeń nasuwa się na myśl po przeczytaniu tych dwóch słów, z pozoru tak krótkich i mało znaczących. Być może większość pomyśli o rocznicy wybuchu II wojny światowej, jednak uczniom zapewne przyjdzie na myśl w pierwszym odruchu coś zgoła odmiennego – koniec laby i wakacji, a początek roku szkolnego! Niektórzy powitają go ze smutkiem, zaś inni wyczekiwali go już od pewnego czasu w głębi duszy, tęskni za obserwowaniem nieruchomego zegara oraz wyczekiwaniem do końca zajęć, ale także za rozmowami ze znajomymi. A może znajdzie się nawet grupa osób, która z niecierpliwością wypatrywała czasu, kiedy będą mogli otworzyć podręczniki, na powrót zatapiając się w ułamkach, metaforach, strukturach i obcojęzycznych słówkach?

Każdy z nas – chętniej lub nieco mniej – stanął pod murami szkoły, która z radością otwierała przed nami swoje podwoje na kolejne dziesięć miesięcy, w ciągu których miała za zadanie pościerać wszelkie kurze, aby nie pozostał na nich ani pyłek, jak wtedy, gdy trwały wakacje. Mało tego! Co bowiem dałyby puste półki? Przez te nadchodzące dni, z całą pewnością odejdziemy z ciążącymi od wiedzy głowami, chociaż przez wakacje zapewne znowu pozbędziemy się części balastu… I tak właśnie, parafrazując pewne znane przysłowie, można powiedzieć, że nauka kołem się toczy – trochę wpadnie, trochę wypadnie, ale na pewno z roku na rok jest jej w naszych młodocianych głowach coraz więcej!

O wyznaczonej godzinie, od chodników odbił się tupot kilkudziesięciu niecierpliwych, może i wciąż zaspanych, stóp uczniaków i nauczycieli. Zgodnym krokiem ruszyliśmy do kościoła, dyskutując żywo, aby nadrobić dwumiesięczną rozłąkę. Msza Św., prowadzona przez księdza proboszcza, Andrzeja Oleszczuka, a zwłaszcza jego kazanie, z całą pewnością na długo zapadnie w naszej pamięci, podobnie jak kilka słów dodanych od Pani dyrektor. No! Można powiedzieć, że wtedy nasze umysły powoli zaczęły się rozgrzewać, kiedy już do wszystkich dotarło, że to początek roku szkolnego…

Następnie powróciliśmy do szkoły. Niektórzy z nas dopiero co rozpoczęli gimnazjalną edukację, dlatego noszący jakże dumną i uroczą nazwę „Koty”, stanęli śmiało w szeregu pomiędzy drugo- i trzecioklasistami. Uroczyście wprowadzono sztandar, z powagą zaśpiewano hymn – czyli wszystko, co robi się zwykle na początku i końcu roku. Być może dla wielu z nas stało się to już tak zwyczajowe i monotonne, iż przestało zwracać na to uwagę i dyskretnie ziewało, marząc o dłuższej drzemce, jednak z całą pewnością, czas ten ma swoją niepowtarzalną, wzniosłą aurę, mająca celu uświadomienie nam, iż właśnie nadszedł czas i pora na dumne podniesienie głowy i spojrzenie przed siebie: w odległy i szeroki horyzont, na którym majaczy się coraz wyraźniejsza perspektywa nauki. Żywa przemowa pani dyrektor, Doroty Kuczyńskiej, również zmotywowała nas do działania. Powitano także świeżo upieczonych pierwszoklasistów – część z nich stała spokojnie, dumnie wyprostowana, pozostali natomiast jeszcze z małą dozą niepewności wodzili wzrokiem po obcych ścianach, a także po twarzach bardziej znajomych, jak i tych ledwo kojarzonych – ale każdy przecież pamięta swój pierwszy stres przed rozpoczęciem nauki w nowej szkole, prawda?

Pod koniec udaliśmy się do swoich klas razem z wychowawcami w celu dowiedzenia się o kilku istotnych informacjach, także planie lekcyjnym na najbliższy czas. Zasiadając w tych samych lub zupełnie innych ławkach, pomiędzy ludźmi, których znamy tak dobrze, większość z nas poczuła tę swojską, dobrze znaną atmosferę, być może nieco rozluźnioną przez dwumiesięczny okres rozłąki, ale nadal mocną i trwałą. Dla trzecioklasistów będzie to ostatni rok, którzy spędzą w swoim starym składzie, dlatego tym większe emocje wzbudzało w nich wodzenie po twarzach kompanów, być może ze świadomością, iż już za rok, w nowej szkole i w nowej klasie, zostaną niemal wrzuceni między zupełnie inne osoby, dlatego tak ważnym jest, nie tylko dla nich, ale i wszystkich uczniów, aby ten rok wypełniony był jak najlepszymi wspomnieniami. Może nie spektralnymi i niepowtarzalnych, ale po prostu szczęśliwymi i spokojnymi – przesuwającymi się jak kolejne perły po naszyjniku, by utworzyć w końcu wspaniałą ozdobę, na którą miło będzie patrzeć.

Dlatego dziarskim krokiem, z plecakiem i duszą na ramieniu, ruszymy przez ten kolejny rok w poszukiwaniu wiedzy i nowych przygód!

Marta Jdnorałek kl. III


 

Koniec roku szkolnego klas III w gimnazjum

Dnia 23 czerwca odbyło się zakończenie roku szkolnego uczniów klas III. Jak co roku uroczystość miała miejsce w Gimnazjum im. bł. Jana Pawła II w Miedznie. Zgromadzili się na niej uczniowie obu klas trzecich, ich rodzice, nauczyciele oraz goście : przedstawiciele Urzędu Gminy, a także miejscowej parafii. Zgodnie z Ceremoniałem Szkolnym spotkanie rozpoczęło się hymnem państwowym. Następnie przemawiała p. dyrektor, Dorota Kuczyńska. Przedstawiła klasyfikację końcową gimnazjalistów, omówiła ich osiągnięcia, zapoznała zgromadzonych z wynikami egzaminu zewnętrznego, jaki odbył się w dniach 18 – 20 kwietnia 2016 r.
Wielu uczniów mogło się pochwalić bardzo dobrymi wynikami oraz świadectwem z wyróżnieniem. Aby na nie zasłużyć, trzeba było uzyskać średnią ocen przynajmniej 4, 75 oraz mieć wzorową lub bardzo dobrą ocenę ze sprawowania. Takich osób było w obydwu trzecich klasach 14 ; dostały one nagrody książkowe.
Kolejne sukcesy były związane z egzaminem gimnazjalnym. Za jego najlepszy wynik (91 %) uczennica klasy III A, Agnieszka Kresa, dostała Nagrodę Wójta Gminy Miedzna, a za najwyższą średnią ocen na świadectwie ukończenia gimnazjum (5, 56) Nagrodę Dyrektora Szkoły uzyskała Anna Orzeł, także uczennica klasy III A.
Najstarsi gimnazjaliści złożyli ślubowanie godnego reprezentowania szkoły w trakcie następnego etapu edukacji, a także przekazali sztandar nowemu pocztowi sztandarowemu.
Nauczyciele usłyszeli wiele serdecznych słów – od uczniów, ich rodziców oraz zaproszonych gości. Były kwiaty, podziękowania, a nawet łzy wzruszenia. Absolwenci zapamiętają dobre chwile spędzone w gimnazjum, przyjazną atmosferę i słowa hymnu szkolnego, który zakończył uroczystość :

„Janie Pawle, nasz Patronie,
My w podzięce wznosim dłonie.
Twe nauki pamiętamy i wypełniać przyrzekamy !
Twoja dobroć, Twoja miłość będzie zawsze żyła w nas.
I Ty także nas szukałeś, więc wypraszaj pełnię łask”